Unha presada de excusas para un primeiro día na neve

nievecanizaweb

Era un luns de febreiro despois dun fin de semana frío e de traballo. Características propias do inverno pero ningunha delas fóra do ordinario. Só dous detalles rachaban o discurso habitual das cousas. Ese día o Celta xogaba pola noite o que propiciaba un encontro cun amigo e o día anterior cambiou as decenas nas cifras dos seus anos.

Unhas horas entre chuvascos e esporádicos raios de sol. Entón, pensou que era un bo día para coñecer a neve. “A Cañiza está só a corenta minutos e despois comemos un bocadillo na terra do xamón”. Explicoulle ó seu compañeiro para rematar as súas propias dúbidas e tratar de confirmar aquel plan de viaxe pola tarde. As redes sociais indicaban que o manto branco cubría a localidade do centro de Galicia.

Sempre a tivo alí preto, iso si, poucos días ó ano e algunhas veces nin iso porque tampouco neva acotío no alto de Fontefría. Por cousas do azar de pequeno e de cuestións laborais despois nunca fixera aquela excursión e, claro, chega un momento onde a curiosidade xa non se pode aguantar, como aquel avó do conto de Rafael Dieste que quería velo novidoso invento antes de morrer: ‘O vello que quería ver o tren’.

O coche parou naquela explanada diante a igrexa de Gundián. Unha leira longa e branca coa edificación detrás configuraban a estampa perfecta. A cámara de fotos non chegou a tempo para retratar a nena da zorra (trineo) pero si o fixo co adulto que tamén inmortalizaba o momento mentres outra pequerrecha estaba a correr como só o fai un cativo. A eterna historia de que o pequeno saca da casa ó maior. Nunca queda claro cal dos dous tiña máis gañas de pisar e lanzar neve ó aire.

Entre disparo e disparo quedou tempo para as bolas e os lanzamentos. Non deixaba de ser un debutante naquela situación e tiña que tocar e pisar. Contemplar, gozar e albiscar. Probablemente, non todo o mundo estaba contento co manto blanco. Unhas leiras máis aló estaba a cabra tratando de atopar os brotes verdes. Para o animal, o labor era un pouco máis dificultosa que outras veces.

Aquel vello de Dieste fixo a viaxe en carro e cumpriu o desexo pero deixoulle algo de amargura. O neto ficaba ledo e o fotógrafo voltou ás Rías Baixas tras facer a parada obrigada no lugar do bocadillo de xamón. A súa vida non cambiaría como o pequecho do conto pero, probablemente, non deixaría pasar trinta anos en xuntar cámara de fotos, bocadillo de xamón e neve nunha nova excursión. Un relato de palabras e fotografías.